CRM: ujawnienie plików klienta osobie nieuprawnionej — diagnostyka i naprawa kontroli dostępu
CRM dla firm · Kacper Bernecki
Zgłoszenie „pliki klienta widoczne dla nieuprawnionej osoby” wskazuje na wyciek kontroli dostępu między warstwą aplikacji, bazą danych i magazynem plików. Przyczyny typowo obejmują błędne reguły row-level security (RLS) w Postgres, nieodpowiednie presigned URL lub publiczne buckety w warstwie storage oraz brak weryfikacji tożsamości w endpointach API. W tej instrukcji dostarczam konkretną listę różnicową możliwych przyczyn, diagnostykę krok po kroku, kontrolowane testy weryfikacyjne oraz jednoznaczne zalecenia naprawcze. Każdy krok można wykonać bez nakładu marketingowych operacji: tylko odczyt logów, wykonywalne zapytania SQL i testy HTTP. Nie zakładam konkretnej platformy poza typową architekturą CRM opartej o Postgres + storage (np. Supabase) oraz warstwę aplikacji pośredniczącej.
Jak rozpoznać przyczynę
Problem często ma dwojaką naturę: (1) błędna konfiguracja RLS w tabelach metadata o plikach (np. tabela files lub attachments), która pozwala SELECT dla wszystkich ról albo brak wymuszenia session.user_id w polityce; (2) nieprawidłowe ustawienie warstwy storage: publiczny bucket, niewłaściwe reguły odczytu lub generowanie presigned URL bez ograniczeń TTL. Oba źródła mogą występować jednocześnie.
Drugie źródło problemu to aplikacja pośrednicząca. Endpointy, które zwracają listę plików lub generują URL, mogą nie filtrować po owner_id albo odczytują from authenticated token bez sprawdzenia, czy token dotyczy tej samej organizacji/klienta. Dodatkowo błędy w mapowaniu identyfikatora użytkownika między JWT a kolumną w tabeli files (np. email zamiast id) powodują nadawanie dostępu niewłaściwym rekordom.
Rozwiązanie krok po kroku
1. Zidentyfikuj zakres incydentu: zbierz ID klienta, przykładowe pliki ujawnione i czas zdarzenia. W logach aplikacji wyfiltruj żądania GET/POST do endpointów plików w przedziale czasu incydentu i zapisz nagłówki Authorization oraz parametry żądań (bez treści tokenów).
2. Sprawdź polityki RLS na tabeli plików: wykonaj SHOW policy lub SELECT pg_policies dla schematu; porównaj definicje USING i WITH CHECK. Potwierdź, że warunek USING zawiera porównanie owner_id = auth.uid() lub równoważne i nie występuje 'true'.
3. Zweryfikuj role i uprawnienia bazy: sprawdź, czy rola aplikacyjna nie ma bypass RLS (np. rola z BYPASSRLS) oraz czy nie ustawiono row_security = off dla schematu/session. Uruchom zapytanie z kontekstem testowego użytkownika (SET LOCAL role) i potwierdź dostępność wierszy.
4. Zbadaj ustawienia storage: sprawdź, czy bucket jest publiczny (public ACL) lub czy polityki storage pozwalają na anonimizowany odczyt. Jeśli używane są presigned URL, sprawdź TTL oraz kto generuje URL (serwer, klient) i czy endpoint generujący potrafi walidować prawo własności.
5. Przeprowadź testy integralności tokenów: dekoduj JWT po stronie serwera i porównaj claimy (sub, email, org_id) z owner_id w metadanych pliku. Jeżeli mapping jest niejednoznaczny, zaaktualizuj system mapowania albo dodaj dodatkowe pole walidacyjne (np. org_id) w regule RLS.
6. Zastosuj natychmiastowy środek zaradczy: ogranicz dostęp bucketu do private, unieważnij podejrzane presigned URL (rotate keys) i wprowadź tymczasowy flag w bazie, który blokuje globalne SELECT na tabeli plików dla ról aplikacyjnych do czasu naprawy.
7. Wdróż trwałą korektę: popraw politykę RLS na USING owner_id = auth.uid() AND org_id = current_setting('app.current_org')::uuid oraz dodaj testy automatyczne, które symulują dostęp innego użytkownika i potwierdzają brak widoczności plików należących do cudzych klientów.
Jak sprawdzić, czy problem zniknął
Test 1: z konta testowego A wygeneruj żądanie listy plików i potwierdź, że otrzymujesz wyłącznie file_id powiązane z owner_id = testA. Powtórz z konta testowego B i porównaj wyniki; brak wspólnych file_id.
Test 2: spróbuj użyć wygenerowanego presigned URL z innego klienta oraz bez tokena. Oczekiwany wynik po naprawie: URL wygasa lub zwraca 401/403; dostęp bez tokena do bucketu publicznego jest zablokowany.
Czego nie robić
Nie zostawiaj tymczasowych zmian bezpieczeństwa (np. public bucket) jako „na czas testów” bez daty wygaśnięcia; zapomnisz o ich cofnięciu.
Nie polegaj jedynie na walidacji po stronie klienta lub aplikacji frontendowej — RLS i ACL muszą być narzucone po stronie serwera/bazy i storage.